راهکاری برای حل مشکل تاخیر پروژه ها به علت دیرکرد در پرداخت با استفاده از مدل بهینه تامین مالی

نوع منبع: مقاله
نویسندگان: S. M. Reza Alavipour and David Arditi
چکیده

اشاره کردم که در مطالعه ای که در سال 2017 توسط Arditi و همکارانش انجام شده بود، عدم پرداخت به موقع از سوی کارفرما به پیمانکار دلیلی است که در اکثر کشورها به صورت مشترک عامل به تاخیر افتادن پروژه ها میگردد. این موضوع از آن جهت قابل تایید است که در اغلب مطالعاتی که درباره دلایل به تاخیر افتادن پروژه ها در ایران نیز انجام شده است، دلایل تامین مالی و عدم پرداخت به موقع به عنوان مهمترین دلایل شناخته شده است (به طور مثال مطالعات Fallahnejad در سال 2012 در صنعت گاز و مطالعات Khoshgoftar و همکارانش در سال 2010 در صنعت ساخت). از اینرو، در این نوشتار قصد دارد به بیان راه حل برای این موضوع بپردازم، ولی قبل از آن نیاز است یک مقدمه درباره تامین مالی پروژه بیان نمایم. در پروژه ها عموما تامین مالی به دو صورت انجام میگیرد. کارفرما برای پروژه نیاز به تامین مالی دارد، که این تامین مالی عموما باید به صورت بلند مدت باشد. اما پیمانکار نیز به تامین مالی نیاز دارد، که این تامین مالی اغلب به صورت کوتاه مدت میباشد و نبود آن قطعا باعث به تاخیر افتادن پروژه خواهد شد. اینکه پروژه ها به علت دیرکرد در پرداخت از سوی کارفرما به پیمانکار به تعویق میفتند، دقیقا الزام تامین مالی از سوی پیمانکار را نشان میدهد. ولی سوال اینجاست که در شرایطی که تامین مالی با کارفرما میباشد، چرا پیمانکار به تامین مالی نیاز دارد و چرا این تامین مالی کوتاه مدت است؟ از مطالعاتی که Arditi و Chotibhongs در سال 2005 انجام داده اند، این نتیجه به دست آمده است که در 69 درصد پروژه ها، پرداختها در فاصله 30 تا 60 روز از سوی کارفرما صورت میگیرد. این فاصله زمانی به طور طبیعی، از زمان ارائه صورت وضعیت توسط پیمانکار تا زمان پرداخت به پیمانکار میباشد. پس در این فاصله پیمانکار باید هزینه کار انجام شده را از منابع مالی خود پرداخته و در زمان 30 تا 60 روز از طرف کارفرما پرداخت صورت میگیرد. این در حالی است که عموما 10 درصد نیز به عنوان حسن انجام کار از تمامی این پرداختها توسط کارفرما کسر میگردد. این دو موضوع (دیرکرد در پرداخت از سوی کارفرما و حسن انجام کار) باعث میگردد پیمانکار دارای کسری نقدینگی گردیده و شبکه جریانهای نقدینگی او در کوتاه مدت منفی گردد. این موضوع حتی میتواند تا ماههای انتهایی پروژه ادامه یابد و در صورت بیشتر شدن مدت پرداخت، تشدید گردد و پروژه را با مشکلات جدی مواجه نماید. به علت این دو موضوع، پیمانکار یا از محل آورده نقدی، یا از طریق تامین مالی، باید برای کوتاه مدت اقدام به تامین مالی نماید که در پروژه های بزرگ امکان تامین مالی تنها از محل آورده نقدی برای پیمانکار ممکن نمیباشد، زیرا حتی حجم این کسری رقم بزرگی خواهد بود. اما بعضا یافتن منابع کافی برای تامین مالی میسر نبوده و پیمانکار ممکن است نتواند این میزان تامین مالی را انجام دهد. راهکار چیست؟ در سال 2003، Elazouni و همکارانش اقدام به ارائه مدلی نمودند که بر اساس آن زمان شروع فعالیتها با استفاده از شناوری بینشان طوری تغییر نماید که شبکه جریانهای نقدینگی کمتر دچار کسری گردد. این موضوع اگرچه باز هم میتواند باعث تاخیر پروژه گردد، اما میزان تاخیر را کمتر مینماید، زیرا کسری نقدینگی در شبکه جریانهای نقدینگی با جابجایی فعالیتها میتواند کاهش یابد. برای بهبود راهکاری که توسط Elazouni و همکارانش در سال 2003 ارائه شد و تا سال 2017 در موضوعات مختلف ادامه یافته است، در تحقیقی که بنده با همکاری Professor Arditi انجام دادیم، و این تحقیق از سال 2014 تا سال 2017 به طول انجامید و در سال 2018 به چاپ رسید، مدلی برای تامین مالی ارائه گردید که نه تنها نیاز به تعویق پروژه را از بین میبرد، بلکه هزینه تامین مالی را نسبت به مدلهای پیشین نیز کاهش میدهد. این مطالعه را میتوانید در ادامه دانلود و مطالعه بفرمایید. البته این مدل در بحثهای کاهش هزینه پروژه و افزایش سود نیز بهبود یافته که در حال چاپ میباشد و بعد از چاپ در اختیار علاقه مندان قرار خواهم داد.


  • دانلود نسخه کامل:
  • نظرات
    هنوز نظری ثبت نشده است.
    برای ثبت نظر ابتدا وارد پروفایل کاربری خود شوید.