در اغلب پروژههای صنعت ساخت، تاخیر پدیدهای اجتنابناپذیر است. تغییرات طراحی، محدودیتهای کارگاهی، تأخیر در تامین مصالح، شرایط محیطی یا تصمیمهای کارفرما، همگی میتوانند مسیر اجرای پروژه را تحت تأثیر قرار دهند. اما نکته عجیب اینجاست: در بسیاری از پروژهها، حتی وقتی پیمانکار مقصر اصلی تاخیر نیست، در جلسات بررسی ادعا (Claim) یا داوریها باز هم نمیتواند حقانیت خود را اثبات کند.
چرا چنین اتفاقی میافتد؟
در بسیاری از پروژهها، برنامه زمانبندی صرفاً به عنوان ابزاری برای کنترل عملیات اجرایی تهیه میشود؛ در حالی که هنگام بروز اختلافات قراردادی، همین برنامه باید بتواند واقعیتهای زمانی پروژه را نیز اثبات کند. اگر برنامه زمانبندی با این نگاه طراحی نشده باشد، در زمان بررسی ادعا نه تنها کمکی به دفاع از پروژه نمیکند، بلکه گاهی به سندی تبدیل میشود که علیه تیم پروژه مورد استفاده قرار میگیرد.
یکی از دلایل اصلی این مسئله به نحوه مدلسازی برنامه زمانبندی بازمیگردد. سطح جزئیات فعالیتها، ساختار روابط منطقی (Logic)، نحوه استفاده از محدودیتها (Constraints) و حتی نحوه تعریف تقویمها میتواند تعیین کند که آیا برنامه قادر است اثر واقعی یک رویداد یا تغییر را نشان دهد یا خیر. اگر این عناصر به درستی طراحی نشده باشند، برنامه تنها تاریخهای جدید را نمایش میدهد، نه علت واقعی تغییر در زمان پروژه و پیمانکار نمیتواند ادعاهای تأخیر خود را به درستی اثبات کند.
همین مسئله در تحلیلهای تأخیر نیز دیده میشود. در بسیاری از پروژهها تحلیل تأخیرات بر اساس روش TIA انجام میشود، اما نتیجه آن برای کارفرما یا داوران قانعکننده نیست. دلیل این موضوع اغلب آن است که تحلیل تاخیر بر پایه برنامهای انجام شده که از ابتدا برای تحلیل و اثبات تأخیرات طراحی نشده است.
از سوی دیگر، نحوه ساختاردهی برنامه و شیوه ثبت پیشرفت نیز نقش تعیینکنندهای دارد. اگر ساختار شکست کار (WBS)، تقویمهای پروژه یا روش ثبت پیشرفت به درستی تعریف نشده باشد، امکان تحلیل دقیق تأخیرات از بین میرود و رابطه علت و معلولی بین رویدادها و تاخیرات بهدرستی قابل نشان دادن نخواهد بود.
در چنین شرایطی، سؤال اساسی برای هر متخصص برنامهریزی پروژه این است:
چگونه باید برنامه زمانبندی را طراحی و مدیریت کرد تا در زمان بروز تأخیر، بتواند واقعیتهای پروژه را بهطور فنی و مستند نشان دهد و بالاترین دستاورد را از ارائه لایحه تأخیرات داشت؟
برای پاسخ به این پرسش سندی حرفهای وجود دارد. این سند به تشریح مفاهیم کلیدی تأخیرات پروژه و همچنین ملاحظاتی میپردازد که یک متخصص برنامهریزی و زمانبندی (Scheduling Practitioner) باید هنگام تدوین، بهروزرسانی و مدیریت برنامه زمانبندی در نظر بگیرد تا در صورت بروز تأخیر، امکان تحلیل و دفاع از آن فراهم باشد.
در این آموزش تخصصی با مرور مفاهیم اصلی این سند، به این پرسش پاسخ میدهیم که یک متخصص برنامهریزی پروژه باید چه دانشی درباره ساختار برنامه زمانبندی، مستندسازی پیشرفت و تحلیل تأخیرات داشته باشد تا برنامه زمانبندی او در زمان ادعا، به یک سند قابل اتکا برای دفاع از پروژه تبدیل شود. پس اگر تمایل دارید از یک کارشناس ساده به یک تحلیلگر تأخیرات در سطح حرفهای تبدیل شوید، حتما از این دوره استفاده کنید.
مهمترین سرفصلها
۱. چرا برنامه زمانبندی در زمان بروز تأخیر نمیتواند از پروژه دفاع کند؟ نقش برنامه زمانبندی در مدیریت و حل ادعاهای تأخیر
۲. آنچه هر متخصص برنامهریزی و زمانبندی باید درباره تأخیرات پروژه بداند؛ مفاهیم کلیدی و واقعیتهای پنهان در ادعاهای زمانی
۳. مهمترین ریشههای ایجاد تأخیر در پروژههای صنعت ساخت و اثر آنها بر زمان پروژه
۴. نقش حیاتی متخصص برنامهریزی و زمانبندی در شناسایی و اثبات اثر تأخیرات بر مسیر بحرانی پروژه
۵. چگونه یک برنامه زمانبندی تدوین کنیم که در آینده بتواند از پروژه در برابر ادعاها دفاع کند؟
۶. اصول حرفهای مدیریت و کنترل برنامه زمانبندی در طول اجرای پروژه
۷. چگونه کیفیت و اعتبار یک برنامه زمانبندی پروژه را ارزیابی و بازبینی کنیم؟
۸. آشنایی با تحلیل اثر زمانی تأخیرات و نقش آن در حل اختلافات زمانی پروژه
۹. نحوه مدیریت تغییرات زمانی پروژه و ثبت صحیح اثر تغییرات در برنامه زمانبندی
۱۰. برنامه زمانبندی واقعی پروژه و نقش آن در بازسازی واقعیتها و تحلیل ادعاهای تأخیر
رضا مومنی
2 هفته پیش
سلام و وقت بخیر برگزاری 4 ساعته وبینار باعث کاهش راندامان دوره میشه به ویژه از ساعت 18 الی 22 پیشنهاد میشه در دو زمان دو ساعته برگزار بشه باتشکر
پاسخپشتیبان
2 هفته پیش
از اینکه نظرتان را با ما به اشتراک گذاشتید سپاسگزاریم.
با توجه به حجم و اهمیت مباحث، برای اینکه بتوانیم تمام مطالب را در یک جلسه بهطور کامل پوشش دهیم، تصمیم گرفتیم این دوره را در قالب یک جلسه ۴ ساعته برگزار کنیم. برگزاری در دو جلسه دو ساعته، پیوستگیِ مطالب را از بین میبرد و ممکن است باعث شود بخشی از محتوای ضروری، فرصت ارائه پیدا نکند.
پاسخ